„Ziutka zanocuje dziś u koleżanki. Michał krząta się jeszcze, ale niedługo wyjdzie. Ma spotkać się z kolegami i jak powiada „Będziemy w nocy pilnować torów kolejowych". Czyli inaczej wezmą udział przy minowaniu torów.
Rozmawiamy jeszcze chwilę i z ciężkim sercem zamykam za nimi drzwi. Boję się o niego. Czy wróci rano Po paru minutach znów muszę drzwi otworzyć.
Oto wychowaj matko syna, nie do ciebie poszedł, lecz do dziewczyny. Przecież zdążyłby jeszcze na kolejkę. Grzeję wodę do mycia, przygotowuję kolację i pościel, jak każdemu, kto do nas zgłasza się na nocleg. Roman sądzi, że moje krzątanie się jest tylko i wyłącznie dla niego. Cieszę się, że policjant nie dostanie pieniędzy. Romana wyzwoliła energiczna pani Mira z Częstochowy. Jak w wielu wypadkach mężczyźni zawdzięczają życie kobietom. Pod murami Skaryszewskiej kobiety przynosiły żywność, bieliznę, starały się o pieniądze, wyszukiwały drogi ratunku. Nie zważały na nic, choć kolby karabinów nie szczędziły im ciosów, buty żandarmskie kopniaków, chociaż do nich strzelano.
Pomagały nie tylko „swoim złapanym", lecz i zupełnie obcym.
Smutno skończyła się sprawa brulionu. Stało się to wówczas, gdy w Wilanowie żandarmi otoczyli kolejkę i wybrali wszystkich pasażerów. Roman, obawiając się rewizji, oddał brulion jakiemuś mężczyźnie w bufecie. Człowiek z bufetu zląkł się również, chociaż rewizji nie było, i brulion prawdopodobnie spalił.“(13)