„Wyrok tymczasem, zapadły prawomocnie, został wydrukowany w dziesięciu tysiącach egzemplarzy, które zostały rożen wy tane natychmiast.
Stosownie do obowiązujących przepisów wyznaczeni przez parlament komisarze udali się z zawiadomieniem o wyroku cio pałacu księcia dAiguilłon, który wyjechał w tym czasie do Paryża na niezmiernie ważną rozmowę.
A jednocześnie dzięki Raftemu cały Wersal w ciągu godziny wiedział o szlachetnym oporze starego marszałka rozkazom króla, dotyczącym objęcia przez niego ministerstwa po Choiseuiu. Dzięki Wersalowi dowiedział się o tym cały Paryż i Francja cała. Richelieu rósł w popularność i z jej wysokości mógł swobodnie robić polityczne wstręty zarówno pani Dubarry, jak i swojemu kochanemu synowcowi.
Sytuacja nie była pomyślna dla dAiguillona, już i tak bardzo nie lubianego. Marszałek, choć znienawidzony przez lud, był zawsze jednak groźny, ponieważ miał za sobą szlachtę, tak szanowaną i godną szacunku za Ludwika XV. Marszalek był tak przewrotny, że potrafił bezwzględnie i bez skrupułów rzucać się na swoją własną partię, jeżeli widział w tym swój interes i okoliczności na to pozwalały, lub jeżeli pozwoliło mu to zabłysnąć dowcipem. Richelieu był przeciwnikiem trudnym do pokonania, tym bardziej że najmocniejszą stroną jego nie przyjaźni było to, że, jak sam mówił, zaskakiwał niespodziankami, które chował w zanadrzu.“(7)