„Umowa została zawarta na przeciąg pięciu lat. Doktor złożył w depozycie u rejenta osiemset franków, z których dwieście miało być płatnych z góry.
Następnego dnia doktor opuścił VillersCotterets, załatwiwszy uprzednio parę rachunków z jednym ze swych dzierżawców, do czego powrócimy później, a panna Angelika, krążąc niczym sęp nad owymi dwustu frankami, ukryła w swoim fotelu osiem pięknych złotych monet.
Co się zaś tyczy pozostałych pieniędzy, musiały one zaczekać na niewielkim fajansowym talerzyku, który od trzydziestu czy też czterdziestu lat dawał gościnę całemu mnóstwu wszelakiego rodzaju monet, czekających na ową chwilę, kiedy żniw ostatnich dwóch czy też trzech niedziel powiększy sumkę osiemdziesięciu funtów, które — jak już o tym wspominaliśmy — przeszły przez tzw. „złotą metamorfozę" i z owego talerza przewędrowały do wnętrza fotela...
PITOU U SWOJEJ CIOTKI
Byliśmy świadkami tego, jak mało uśmiechała się małemu Pitou perspektywa pozostania na dłużej u kochanej ciotuni. Nieboraczek, wiedziony instynktem, jakim bywają obdarzone zwierzęta leśne, z którymi zwykł prowadzić wojnę, z góry przewidywał to wszystko, co mógł mu przynieść ów pobyt. Trzeba dodać, że nie chodzi w tym wypadku o jakieś szczególne rozczarowania; po prostu chłopiec ani na chwilę nie łudził się co do tego, jak wiele różnych przykrości, zmartwień i wręcz obrzydliwych rzeczy go czeka.“(6)