„Przyśpieszył kroku, przynajmniej tak mu się zdawało. W rzeczywistości szedł jak pijany, zataczając się i przystając. Jeszcze skała zagradzająca przejście, jeszcze lejkowate zagłębienie gruntu, które musiał ominąć, i na koniec ujrzał zielony pas krzewów i drzew. Tam musiała być woda! Dostrzegł własnego konia roztrącającego krzewy i znikającego za ich zasłoną. Wówczas, gdzieś,z boku, wyskoczył drugi koń. Karol nie był pewien, czy jest to zwierzę z krwi iAkości, czy też przywidzenie. Bo skąd tu drugi koń Ale nie zastanawiał się dłużej, zmierzając najkrótszą drogą w kierunku zarośli. Wówczas usłyszał huk. Malutka chmurka kurzu uniosła się znad ziemi o krok od miejsca, w którym się znajdował. Druga kula dała o sobie znać nie tylko kurzem, ale i gwizdem. Musiała przelecieć piekielnie blisko. Rzucił się w piach, tak bardzo przerażony, że na chwilę zapomniał o dręczącym go pragnieniu. Z ręką na lufie winchestera rozglądał się dokoła — nikogo nie dostrzegł. Odczekał jeszcze chwilę i począł się czołgać, wolno, wolniutko. Z ostrożności i z braku sił. Każdy ruch wymagał trudu, na jaki ledwie mógł się zdobyć, jednak granica zieleni stawała się coraz bliższa, a za tą granicą — zbawcza woda, której zapach już czuł i tęsknił za smakiem. Znowu usłyszał gwizd kuli. Rozpłaszczył się w załamaniu gruntu, prawie nieprzytomny ze zmęczenia i z pragnienia. Wtedy ujrzał tamtego. Napastnik wyszedł z ukrycia, zza potężnego głazu — czarna sylwetka w oślepiających promieniach słońca. Karol zauważył, że zmierzał w kierunku wody dziwnie chwiejnym krokiem.“(5)