„Po jakimś czasie z bram kopalni zaczęli wysypywać się górnicy. Byli w grubych, podartych ubraniach, na głowach mieli skórzane kapelusze. Kobiety odziane były zupełnie podobnie. Wszyscy byli całkiem czarni od węgla i wyglądali jak kominiarze; białka oczu błyskały osobliwie w twarzach przeżartych pyłem węglowym. Nie bez racji mówiono o górnikach „czarne gęby". Słabe, matowe światło popołudnia kłuło ich w oczy, od świtu bowiem pracowali w mrokach ziemi. Oślepieni, potykali się w bramie i rozmawiali z sobą szybko, niezrozumiałym dialektem. Byli przeważnie niskiego wzrostu, mieli wąskie, pochyłe plecy i chude, kościste kończyny.
Teraz pojął Vincent, dlaczego przedtem osada była prawie wymarła. Prawdziwe Petit Wasmes to nie ta grupka domków w wąwozie, lecz rozgałęzione miasto położone siedemset metrów pod ziemią, gdzie cala niemal ludność spędzała większą część ży
—Jacques Verney sam się dopracował swego stanowiska — opowiadała Vmcentowi przy kolacji Madame Denis — lecz mimo to pozostał wiernym przyjacielem górników.
— Czy to takie dziwne— zapytał
— O tak, Monsieur Vincent. Nie wszyscy z tych, co awansują, dochowują robotnikom wierności. Zaledwie z Petit Wasmes przeniosą się do Wasmes, zaczynają patrzeć na tutejsze sprawy innymi oczami. Za pieniądze bronią interesów posiadaczy i zapominają, że sami harowali jak niewolnicy w kopalniach. Ale Jacqu.es pozostał wierny i prawy. Gdy wybucha strajk, jego jednego górnicy słuchają. Ale biedak długo już nie pożyje!“(4)