„Ministerstwo zlekceważyło te żądania, wysuwając swoje kandydatury dyrektorów. Resort uprzedził, że jeśli do 15 lipca KSR nie zgłosi, którego z trzech kandydatów wybiera, decyzja będzie należała do ministra. Samorząd odpowiedział, że za mało wie o tych ludziach. Oni zaś nie chcą rozmawiać z komisją. Poza tym związkowcy mielijuż swego kandydata — Bronisława Klimaszewskiego. Został wybrany w wyniku konkursu, zakończonego tajnym głosowaniem. Konkurs oderzył w dotychczasową politykę kadrową Lotu. Resort nic chciał przyjąć żadnej listy kandydatów załogi. Nie pomogły tłumaczenia, że ci, którzy przeszli przez egzaminacyjne. sito, są znani ministerialnym urzędnikom. Do konkursu stanęli bowiem Alojzy Hamerski, wicedyrektor w Ministerstwie Komunikacji, Bronisław Klimaszewski zastępca kierownika Wydziału Handlowego w Locie,
Krzysztof Mularuk, reprezentant Lotu w Helsinkach, były pierwszy sekretarz KZ PZPR w Locie, Mariusz Zakrzewski, były zastępca dyrektora w tym przedsiębiorstwie oraz Tadeusz Kutek z Londynu, menadżer firmy Fregata Organisation Ltd, częsty gość na lotnisku w Okęciu, bo robił z naszym przewoźnikiem liczne interesy...
Klimaszewski otrzymał w konkursie najwięcej głosów. Zapytany co zrobi, aby wyciągnąć Lot z dna, postulował przede wszystkim usamodzielnienie przedsiębiorstwa i oparcie jego działalności na kryteriach ekonomicznych, a nie jak dotąd politycznych. Musimy sami decydować — powiedział o zakupach sprzętu i kierunkach rozwoju. Uznał też, że czas najwyższy sprzeciwić się zbiurokratyzowanemu systemowi zarządzania Lotem, gdzie każda decyzja długo krąży między dyrekcją, Centralnym Zarządem Lotnictwa Cywilnego a resortem. Firmie są narzucane ryzykowne, a często wręcz błędne polecenia, za których finansowe fiasko nikt nie czuje się odpowiedzialny. Prowadzi to do chaosu, a przedsiębiorstwo raz po raz staje na granicy niewypłacalności.“(12)