„dzieje. Wrogowie nie przebaczą, dla niej zaś istniało tylko to jedno na świecie.
Oszczerstwo, nienawiść, pogróżki, nawet ciekawość, dlaczego don Mattia po dwóch latach małżeństwa, w ciągu których — posłuszny zakazom żony i teściowej — nie postawił nogi w oberży, dlaczego nagle wrócił i zabawia się dręczeniem jej, nawet i to nie zdołało nią wstrząsnąć.
Zresztą, wspomniawszy w kilku ogólnikowych zdaniach lata, kiedy jako sierota pochodzący ze szlacheckiej rodziny, zawsze bez grosza przy duszy, nie wiedząc gdzie pójść, odwiedzał w towarzystwie przyjaciół oberżę, don Mattia milczał i tylko lekki bulgot wina wlewanego do szklanki przerywał od czasu do czasu ciszę. Cisza była taka, że słyszało się gwizdanie dziecka z daleka, za nasypem. Wydawało się, iż świat kończył się tu, na linii krzaków ruty zaplątanych między jasne marcowe chmury.
Czytając, Ilaria rozumiała jeszcze mniej niż zazwyczaj. Siedziała bez ruchu, prawie lękając się odwrócić. Wreszcie ktoś nadszedł był to jeden z pasterzy, nałogowy pijak, który przystąpił niewiele godzin temu do komunii, nie mógł się jednak zdobyć na pójście do domu, nie odwiedziwszy Ilarii.
Zdawało się, że i on przestraszył się obecności don Mattii. Szedł na palcach i dopiero przy kominku opuścił się na pięty. Mrużąc oko nachylił się do Ilarii.“(14)