„— Tak, ale Hitler był zbyt agresywny, żeby w to uwierzyć — wtrącił Anglik. —Ostatecznie do lipca 1944 roku przeciwstawiał się zwiększeniu lotnictwa myśliwskiego, a zatem lotnictwa obronnego, kosztem bombowców. Dlatego wierzył w czołgi i czekał na pociski rakietowe i bomby atomowe.
— Wspomniał pan — Rosjanin zwrócił się do Anglika — o dojrzewaniu radzieckiej sztuki operacyjnej w tym okresie. Jestem panu bardzo wdzięczny za tę uwagę i ze swej strony zdradzę panom pewną tajemnicę. Otóż i u nas zmagały się ze sobą dwie tendencje. Część naszych generałów upierała się przy atakach czołowych i mało liczyła się z ofiarami. Reszta była za manewrem, jak to nazywacie wy, Anglicy, za działaniami pośrednimi. Oczywiście ludzie radzieccy byli na ogół przeciwnikami jakiejś jednostajnej taktyki czy strategii, samo życie uczyło ich dialektyki.
— A zatem tajemnica Łuku Kurskiego...
— Polega na osobliwości momentu, w którym Niemcy rozpoczęli działania — powiedział Anglik.— Niemcy byli już zanadto wyczerpani, żeby móc zabłysnąć swoimi niemałymi talentami organizacyjnymi.
— Polega na kryzysie wewnętrznym, który wyraził się w zatargach nawet pomiędzy wojskowymi — dodał Niemiec.
— A moim zdaniem — zakończył Rosjanin — nasze zwycięstwo pod Kurskiem wynika z samego procesu życiowego. W momencie kiedy Niemcy prowadzący niesprawiedliwą, napastniczą wojnę wkraczali w zmierzch swoich możliwości, Związek Radziecki rozwijał swoje siły. Nawet niewątpliwe błędy, których nie brakło i u nas, nie mogły wiele zaszkodzić.“(11)